نمی‌دانم دقیقا از چه سالی و از کجا چاپ «یادداشت کارگردان» در مطبوعات ما مُد شد؛ اما می‌دانم که لااقل در یکی‌-دو سال گذشته روند خوبی را طی نکرده است.
اینجا وقتی اسمی شناخته شده می‌شود؛ چاپ مطلب را تضمین می‌کند و تنها چیزی که دیگر اهمیت ندارد محتواست.
تا چند سال پیش تقریبا فقط در زمان برگزاری جشنواره فیلم فجر و برای چاپ ویژه‌نامه‌ها از فیلمسازها یادداشت می‌گرفتند که اتفاقا ایده‌ی خوبی هم بود.
اما مدتی است که این یادداشت‌ها به عرض سال توسعه پیدا کرده‌اند. حتی بسیاری از دوستان فیلمساز در روزنامه‌ها ستون ثابت گرفته‌اند.
حالا مسئله‌ای که در این میان وجود دارد این است که غالبا این یادداشت‌ها هم از نظر محتوایی کم اهمیت‌اند و هم متاسفانه به لحاظ دستوری ایرادهای اساسی دارند و خواندشان شما را سردرگم می‌کند و تا پایان مطلب نمی‌توانید بفهمید نگارنده واقعا در پی بیان چه بوده است.
گاهی هم این مطالب درباره موضوع‌های تخصصی‌ای هستند که طرح‌شان در یک روزنامه مثلا اجتماعی، اصلا مناسب نیست؛ چون مخاطبی برای این‌گونه مطالب در آن روزنامه‌ها وجود ندارد.
چاپ این مطالب از چند نظر هم به مطبوعات و هم به سینمای ما آسیب می‌زنند و متاسفانه مقصر اصلی در این میان نه فیلمسازان که همکاران خوب مطبوعاتی هستند. چون منطقی است که فیلمسازان از هر فرصتی برای تبلیغ نام و اثرشان استفاده کنند.
مهم‌ترین ضربه‌ای که این مطالب به سینما می‌زنند این است که در بسیاری مواقع صادقانه نیستند. غالبا یا تعریف و تمجید از رفقا یا بد و بی‌راه به رقبا هستند و خواندن این مطالب مخاطب را گمراه می‌کند.
چاپ هر یک از این مطالب، به مثابه دریغ یک فرصت شغلی برای همکاران مطبوعاتی است. یعنی حذف یک روزنامه‌نگار و عدم‌پرداخت یک حق‌التحریر. آن هم در زمانه‌ای که بسیاری از روزنامه‌نگاران خوب ما به دلیل توقیف روزنامه‌هایشان، خانه‌نشین شده‌اند.
چاپ هر یک از این مطالب یعنی یک سابقه کار مطبوعاتی. دلم می‌خواهد بدانم آیا دوستان خوب مطبوعاتی به این موضوع فکر کرده‌اند که مثلا سه سال دیگر همین فیلمسازان با ارائه همین مطالب می‌توانند در «انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی» و «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران» عضو شوند؟
فکر کرده‌اند این تداخل‌های شغلی بیش از هر چیز به مطبوعات ضربه می‌زند؟
فکر کرده‌اند اگر قرار باشد فیلمسازان خودشان با هم گفت‌وگو کنند، درباره آثار هم نقد و یادداشت بنویسند؛ نقش روزنامه‌نگاران در این میان چیست؟!

1- بالاخره بعد از گذشتن سه ماه و اندی از جشنواره «دیدار» تاجیکستان، گفت‌وگو با «صدیق برمک» را پیاده کردم و امروز در روزنامه «اعتمادملی» چاپ شد و می‌توانید همزمان در پایگاه هم بخوانیدش.

2- بعد از هفت‌- هشت ماه کتاب نخواندن؛ «خاله بازی» نوشته بلقیس سلیمانی را یک روزه خواندم. اولین چیزی که من را به خواندش جذب کرد؛ طراحی جلدش بود. لمس تصویر فانوس برجسته‌ی‌ روی جلد خیلی برایم لذت‌بخش بود. این رمان پُر از لحظات دوست‌داشتنی است که خواندنش مثل لمس تصویر فانوس روی جلد لذت‌بخش است.

3- این‌روزها همه دارند برای مردم غزه پیام می‌دهند. صنف‌ها، فیلمسازان، بازیگران و... درآمد امروز  (چهارشنبه 11 دی‌ماه) سینماهای ایران هم به مردم غزه اختصاص یافته است. اما نمی‌دانم چرا هیچ کدام از این بیانیه‌ و پیام‌ها به دلم نمی‌نشیند!
مدت‌هاست که از اهالی سینما برای هزینه دست‌وپای مصنوعی مصطفی کرمی کمک خواسته‌ایم. اصغر شاهوردی هم که هنوز کنج خانه است. آن‌وقت بیانیه‌های پر سوز و گداز برای مردم غزه می‌نویسیم. همدردی خوب است. کمک به هم‌نوع وظیفه انسانی است. اما خب لابد شنیده‌اید که در همین قاموس آمده؛ چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است!

هر روز در خبرگزاری‌های ایرانی خبرهایی (منظورم سینمایی است) می‌بینم که مُخم سوت می‌کشد و به خودم می‌گویم «بابا اینجا چه خبره؟»
اما واقعا مگه نظر من اهمیتی دارد؟! واقعا چقدر اهمیت دارد که خبرهای دروغ یا بی‌ارزش هر روز در خبرگزاری‌ها منتشر می‌شوند؟ چه کسی هست که به این خبرها نظارت کند؟
این خبرها منتشر می‌شوند. صبح روز بعد تیتر روزنامه‌ها می‌شوند. بعد در مجله‌ها چاپ می‌شوند. کم‌کم آرشیو می‌شوند و تاریخ سینمای ما را می‌سازند.
صبح امروز که خبر (پای پیاده نامزد رقابت در جشنواره پنجاه‌ونهم برلين) را در ایمیلم خواندم به خودم گفتم «محاله کسی این خبر را کار کنه!»
اما خب چندان محال هم نبود و دوستان خوب خبرگزاری‌ها یکی پس از دیگری این خبر را منتشر کردند. (فارس- ایرنا- ایلنا- برنا نیوز- مهر)
خبر این است که ظاهرا چند وقت پیش نماینده‌ای از جشنواره برلین به ایران آمده و احتمالا آقای حسن‌پور را در دفتری، جایی دیده. در حالی‌که با هم چای یا قهوه‌ای می‌خورده‌اند، نیم نگاهی به فیلم انداخته. حالا این‌که کارگردان دوستانه پیشنهاد داده یا طرف خودش خوشش آمده ولی به هر حال کپی فیلم را در چمدان گذاشته و گفته سعی می‌کنم فیلم را بدهم هیات انتخاب جشنواره ببینند.
حالا روابط عمومی این فیلم لطف کرده خبر تنظیم کرده که داریم فیلم را زیرنویس می‌کنیم که «اگر» برای نمایش در جشنواره پذیرفته شود رضا ناجی که بازیگر فیلم هم هست برای دومین‌بار به برلین خواهد رفت!
راستش از صبح تا حالا دارم جلوی خودم را می‌گیرم که به شماره روابط عمومی فیلم که بالای خبر و احتمالا برای دریافت خبر تکمیل‌تر گذاشته زنگ نزنم و نگویم «برادر من وقتی این خبر را می‌نوشتی واقعا چه فکری پیش خودت کردی! آخر در کجای دنیا دیدی که براساس اما و اگر خبر تنظیم کنند؟»
و یک سوال مهم‌تر دارم از دوستان خوب مطبوعاتی. می‌خواهم بدانم واقعا وقتی خبری برایتان ارسال می‌شود قبل از انتشار آن را می‌خوانید؟

مرتبط :
محمد اطبايی: فيلم‌های جشنواره‌ برلين هفته‌ دوم ژانويه معرفی می‌شوند
امیر اسفندیاری: مطرح كردن نام فيلم‌های ايرانی برلين قبل از تاييد جشنواره صحيح نيست

حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که حتی نمی‌توانند رویاپردازی کنند. حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که همه چیز را با دنیای واقعی می‌سنجند. حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که از اینجا تا کربلا می‌روند و به جای طلب شفاعت، سلامت و بی‌نیازی؛ می‌خواهند که صاحب‌خانه‌شان کرایه را برای سال دیگه زیاد نکنه!
حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که تَه رویاشون اینه که یک آپارتمان ۱۰۰ متری، یک پراید و دو تا بچه داشته باشند!
حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که ساعت ۶ صبح سر خیابان منتظر سرویس اداره می‌ایستند. حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که توی فروشگاه شهروند با بن دنبال جنس‌های درجه سه می‌گردند. حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که با دفترچه بیمه می‌روند دکتر. حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که فکر می‌کنند مسافرت یعنی شمال.
حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که حتی نمی‌توانند به یک دنیای بهتر فکر کنند. حالم بهم می‌خوره از آدم‌هایی که وقتی خودشان نمی‌توانند یک رویای قشنگ داشته باشند به رویاهای دیگران می‌خندند...

Sarah Connor:

Just one last dance...oh baby...just one last dance

We meet in the night in the Spanish cafe
I look in your eyes just don't know what to say
It feels like I'm drowning in salty water
A few hours left 'til the sun's gonna rise
Tomorrow will come an it's time to realize
Our love has finished forever

How I wish to come with you (wish to come with you)
How I wish we make it through

Just one last dance
Before we say goodbye
When we sway and turn round and round and round
It's like the first time
Just one more chance
Hold me tight and keep me warm
Cause the night is getting cold
And I don't know where I belong
Just one last dance

The wine and the lights and the Spanish guitar
I'll never forget how romantic they are
But I know, tomorrow I'll lose the one I love

There's no way to come with you
It's the only way to do

برو به تاريخ:

Short Film News
پایگاه خبری فیلم کوتاه
هفتان
پايگاه خبری و بانک اطلاعات گردشگری ايران
پندار
بنياد گلشيری
راديو زمانه
قاسم كشكولی
حسن هندی