جشنواره من همچنان ادامه دارد. اما دیدن بعضی فیلمهای بخش «ملی» واقعا خستهام کرده. نمیدانم چرا این روزها همه فکر میکنند باید فیلم بسازند. یکی نیست بهشان بگه بابا آخه مگه اسلحه پشت کلهتان گذاشتن که فیلم بسازید؟! خیلی از این فیلمهایی که دیدم خصوصا مستندها چیزی به عنوان «پلات» نداشتند. اصلا معلوم نبود فیلم میخواد چی بگه! از آنجایی که به خودم قول دادم همهی این فیلمها را ببینم و از آنجایی که دیدن این فیلمها واقعا دیگه داشت حالم را بهم میزد، از دیشب به عنوان زنگ تفریح رفتم سراغ فیلمهای بخش «بینالملل» جشنوارهام! دیشب دو تا فیلم فوقالعاده اسپانیایی دیدم که واقعا کیف کردم! همه چیز تو این فیلمها حرفهای است. داستان کاملا درست انتخاب شده و در چارچوب فیلم کوتاه است. یکی از این فیلمها تماما با دوربین روی دست گرفته شده بود اما برخلاف تصاویر شلخته فیلمهای اینچنینی ایرانی، آن قدر حرکت دوربین بینظیر بود که واقعا ذوقزده شده بود. از آنجایی که تصمیم گرفتم تو یک یادداشت رسمی درباره این فیلمها بنویسم، فعلا میرم سراغ تماشای باقی فیلمها...
جشنواره فیلمهای کوتاه و مستند خانگی من دیروز افتتاح شد. این جشنواره عصر روز گذشته با هدف تماشای فیلمهای کوتاه و مستندی که طی پنج سال گذشته فیلمسازان محترم این عرصه به ظاهر جهت بازبینی و اظهارنظر اما در باطن به جهت انجام گفتوگو در «پایگاه خبری فیلم کوتاه» به من داده بودند؛ افتتاح شد. ناگفته نماند که در این مدت همانطور که در آرشیو بخش گفتوگوی پایگاه قابل رویت است فیلمهای زیادی را دیده و گفتوگوهای زیادی را نیز انجام دادهام. اما خب به هر حال تعداد فیلمهای ندیده به مراتب بیشتر از دیدههاست. مدیریت این جشنواره برعهده خودم است و تمام فیلمها در هر ژانر و فرمت و زمانی بدون در نظر گرفتن سال تولید شانس نمایش دارند. از جمله برنامههای جنبی این جشنواره به روز کردن «پایگاه خبری فیلم کوتاه» در لابهلای نمایش فیلمها و یادداشت اسامی فیلمهای مناسب برای انجام گفتوگو و یا احتمالا در صورت داشتن حوصله کافی نوشتن یادداشت است. یادور میشود این جشنواره تا پایان بازبینی آخرین CD و DVD های رسیده ادامه خواهد داشت.
قطعا جشنواره فیلم «کن» جشنوارهی مهمی است. قطعا پذیرش فیلمی در این جشنواره خبر مهمی است. اما باور کنید فیلم پست کردن برای این جشنواره نه تنها مهم، که اصلا خبر نیست! من واقعا نمیفهمم خبر «طاووسهای بیپر به جشنواره كن فرستاده شد» یعنی چی؟ خب، هر سال هزاران فیلم از سراسر دنیا به کن فرستاده میشوند. فیلم پست کردن برای جشنوارهها حالا میخواهد کن باشد یا هر جشنواره دیگری ارزش خبری ندارد. نمیدانم دوستان خبرگزاری فارس پیش خودشان چه فکری کردهاند که این خبر را منتشر کردهاند. البته درک میکنم که مجبورید روزانه تعداد مشخصی خبر منتشر کنید. از کدهای هر خبرنگار و بررسی میزان فعالیت ماهانه هم چندان بیخبر نیستم. بنابراین اگر واقعا فیلم پست کردن برای جشنوارهها از نظرتان خبر است؛ دوستانه پیشنهاد میکنم با روابط عمومی پستهای DHL ، TNT و GLOBEX در ارتباط باشید. چون قطعا آنها میتوانند روزانه خبر پست شدن صدها فیلم کوتاه، مستند و بلند به جشنوارههای سراسر دنیا را به شما بدهند.
1- من واقعا نمیدونم کدوم آدم بیکاری هی این وبلاگ را بیخودی پینگ میکنه. به هر حال من معذرت میخوام!
2- لعنت به این تیم برتون! بالاخره الان سوئینیتاد را دیدم و تقریبا تمام دل و رودههام تو دهنمه!
3- شمردم دیدم تو کتابخانهام 78 تا کتاب نخوانده دارم. البته به جز «کافه پیانو» که از اول تعطیلات تا حالا فقط تونستم 85 صفحهاش را بخونم و هر وقت که چشمم به «چاپ سیزدهم» روی جلدش میخوره، حرصم درمییاد!
بدترین حس ممکن اینه که وقتی همهی حواستان به فیلم دیدنه یک چیزهایی مدام بین شما و فیلم فاصله بندازه. از ساعت 7 تا حالا داشتم سعی میکردم فیلم دوشس را ببینم. اما انگار همهی عالم با هم متحد شده بودند که نگذارند. تلفن هر پنج دقیقه یکبار زنگ میزد. مامانم هر پانزده دقیقه یکبار صدام میزد. وسط فیلم مجبور شدم برم شام بخورم. دوبار هم دیویدی هنگ کرد! خلاصه با کلی بدبختی بالاخره به آخرهای فیلم رسیدم. حالم گرفته بود که چرا دوشس اینقدر بدبخته و مجبوره با آن دوک عوضی زندگی کنه. کلی تحت تاثیر قرار گرفته بودم. کم مانده بود مثل پیلا پیلا بزنم زیر گریه. داشتم با چشمهای بغضآلود زیرنویس فیلم را دنبال میکردم. دوشس تا آخر عمر با دوک و بِس زندگی کرد. گری نخست وزیر شد. دوشس اجازه داد که بِس با دوک ازدواج کنه. دوشس تا آخر عمر الیزا را مخفیانه ملاقات میکرد. «برای سفارش دیویدی به سایت مویاستار مراجعه کنید!» فکر کنید شما تحت تاثیر قرار گرفتید و میخواهید ببینید بالاخره کی به کی میشه آنوقت شما را به سایت مویاستار حواله میدن! یکی نیست بهشان بگه آخه بابا مگه اینجای فیلم جای تبلیغه؟!
سه سال گذشته عید ایران نبودم. اما از آنجایی که هر چی پول داشتم در سفر قبلی خرج کردم؛ مجبورم امسال تمام تعطیلات نوروز را تهران بمانم! خب البته تصمیم گرفتم از این فرصت استفاده کنم و یکم فیلم ببینم و کتاب بخوانم. شایدم از زور بیکاری هر روز وبلاگ نوشتم!
