«ماسهها از لای دمپایی لاانگشتی به انگشتهایش میچسبد. صورتش را زیر کلاه حصیری از آفتاب پنهان کرده. کرم ضدآفتاب نمالیده. با نوک زبان آدامس نعنایی را دور دهان میچرخاند. ماهیگیرها تورهایشان را جمع میکنند. باد دامن گلدارش را بین پاها میرقصاند. آدامس روی صورتش میترکد. دلش آبنبات چوبی میخواهد. از همانهایی که زبانش را قرمز میکند.»
- پاراگراف بالا تکهای از یک داستان کهنه است که سالها پیش نوشتهام. امروز اتفاقی بین کاغذپارهها پیدایش کردم و عجیب به نظرم سانتالمانتال میآيد!
بیستوپنجمین جشنواره فیلم کوتاه تهران فردا چهارشنبه 22 آبان در سینما فلسطین افتتاح میشود. اگر طرفدار سینمای مستند و فیلم کوتاه هستید، این جشنواره را از دست ندهید. اخبار مربوط به جشنواره را میتوانید از اینجا پیگیری کنید. در ضمن «پایگاه خبری فیلم کوتاه» تو سینما فلسطین جایگاه دارد (فکر کنم طبقه دوم) تمام هفته آینده از صبح تا شب میتوانید من را آنجا ببینید!!!
تا یکی دو سال پیش مُد بود تو همهی نشستهای خبری به خبرنگارها «کیف» میدادند و البته کیف مردانه! از برکت همان نشستها من تا مدتها به تمام مردها و پسرهای فامیل کیف هدیه میدادم! حالا یک چند وقتی است که «کتاب» مُد شده. البته کتابهای برای نخواندن. تنها حسن این کتابها اینه که با نویسندههای ناشناختهای آشنا میشوید که در تمام عمرتان حتی اسمشان را هم نشنیدهاید! کتابهایی درباره شناخت تلویزیون و کودک و سیمای شهر تهران و یا نهایتا عکاسی. من واقعا نمیفهمم روابط عمومی جشنوارهها رو چه حسابی فکر میکنند باید این کتابها را به خبرنگاران سینمایی هدیه بدهند؟! من از صبح تا حالا دارم سعی میکنم کتابخانهام را مرتب کنم ولی هنوز یک کیسه بزرگ از این کتابها روی زمین مانده که نمیدانم باید کجا جایشان بدهم. بدبختی این کتابها آنقدر موضوعهای مزخرفی دارند که آدم رویش نمیشود به کسی هدیه بدهد!
تو این مدت که این طرفها نبودم اتفاقهای زیادی تو زندگیم افتاد. خوب، بد، عجیب. اما شیرینترین اتفاق این چند ماه سفر به تاجیکستان بود. 21 مهر به نمایندگی از «پایگاه خبری فیلم کوتاه» برای حضور در جشنواره فیلم «دیدار» به تاجیکستان رفتم و این سفر بیش از انتظارم دلچسب بود. درباره این سفر خیلی چیزها هست که اگر این تنبلی بعد از سفر بگذارد، مفصل در گزارشی خواهم نوشت. البته تو این مدت هم چندان بیکار نبودم و همینطور که نمنم خاطرات سفر را مزهمزه میکردم؛ تنظیم گفتوگو با «فیلیپ ژالادو» مدیر جشنواره «سهقاره نانت» را به سرانجام رساندم که امروز میتوانید اینجا بخوانیدش. اگر اوضاع همینطور خوب پیش برود و لختی پائیز امان بدهد؛ به زودی گفتوگو با «صدیق برمک» را هم تنظیم خواهم کرد. عکسی که میبینید یادگار سفر است. سفری که من را آنقدر سرذوق آورده که برای اولینبار جرات کنم تصویری از خودم روی وبلاگ بگذارم!
دوباره شروع کردن را دوست دارم. بعد از هفتماه میخوام که دوباره تو این وبلاگ بنویسم. خیلی دلتنگ اینجا بودم. دلتنگ دوستهای دیروز، دلتنگ نوشتن، دلتنگ وبگردیهای شبانه...
تو این مدت که این طرفها نبودم اتفاقهای زیادی تو زندگیم افتاد. خوب، بد، عجیب. اما شیرینترین اتفاق این چند ماه سفر به تاجیکستان بود.