فردا قراره با مرجان و دو دوست خوب چند روزی برویم ارمنستان. به قول مرجان از آن سفرهای adventure با کوله پشتی و اتوبوس. البته ما که دو تا چمدان بستیم به چه گندگی و تصمیم داریم با کمال پررویی یک جوری تو اتوبوس جای‌شان بدهیم.
مرجان اصلا دلش نمی‌خواست زمینی سفر کنیم. بچه‌ام به لوفت‌هانزا و هتل‌های پنج ستاره اروپایی عادت داره و من دارم به زور زمینی می‌برمش ارمنستان!
من خیلی دلم می‌خواد بریم «هزارپله» را ببینیم اما مرجان می‌گه من اصلا آنجا نمی‌یام خیلی پله داره، زانوهام درد می‌کنه!
آخه بهمن‌ که برای داوری جشنواره وزول رفته بود فرانسه یک روز تو بوران گم می‌شه و می‌خوره زمین. از همان روز تا الان زانوهاش درد می‌کنه.
دیروز نشسته حساب کرده که با پول این تور می‌تونستیم تابستان بریم جشنواره (...) ایتالیا. به من می‌گه آخه مرضیه واقعا به نظرت منطقیه با پولی که می‌تونیم بریم ایتالیا را بگردیم بریم ارمنستان؟
اوه! نمی‌دونم چرا تازگی‌ها مرجان این‌قدر منطقی شده اما من هنوزم دلم می‌خواد کارهای احمقانه بکنم.
قراره ساعت 2 نصفه شب راه بیفتیم اما مرجان می‌گه باید ساعت یک آنجا باشیم. بهش می‌گم آخه مگه پرواز داریم که یک ساعت جلوتر برویم؟ می‌گه تو نمی‌فهمی اگر آن صندلی‌های روی موتور را بهمان بدن پدرمان در می‌یاد تو راه. وقتی یک ساعت زودتر بریم وقت داریم دعوا کنیم صندلی بهتر بگیریم!
خلاصه که من دارم خودم را برای پذیرش هر اتفاقی توی این سفر آماده می‌کنم. فقط امیدوارم مرز ایران- ارمنستان راهزن نداشته باشه چون من دارم خوشگل‌ترین لباس‌هام را با خودم می‌برم :)

تمام بیداری‌های دیشب به دیدن اسکار تو دست‌های کاترین بیگلو می‌ارزید.
از ساعت یک شب تا نه صبح منتظر شنیدن اسم بهترین کارگردان بودم و چه حالی بود وقتی کاترین بیگلو به عنوان نخستین زن تاریخ آکادمی، اسکار کارگردانی را گرفت.
اما شوک بزرگ وقتی بود که اسکار بهترین فیلم هم به قفسه رنج رسید. هیچ وقت نگاه گیج جیمز کامرون را وقتی کاترین بیگلو با دو اسکار روی سن ایستاده بود را فراموش نمی‌کنم.
آن هم وقتی که تمام شب همه شوخی‌ها یک جورایی به آواتار ربط داشت و کامرون با چه غروری تو صندلی پشتی بیگلو نشسته بود.
عجب حس عجیبی بود تمام دیشب. انگار خدا اسکار «کاترین بیگلو» را به همه زن‌های دنیا هدیه کرد.


-  «قفسه رنج» جوایز اسکار 2010 را درو کرد

دو روزه که آواتار را دیدم و مدام دارم از خودم می‌پرسم این فیلم جز جلوه‌های ویژه چی داشته که این قدر سر و صدا کرده؟
داستان کارتون «پسر شجاع» چفت و بست‌اش بهتر از این بود. هیچ نکته غیرقابل پیش بینی خاصی تو آواتار وجود نداشت.
واقعا امیدوارم اعضای آکادمی اسکار آن‌قدر شعور داشته باشند که اسکار بهترین کارگردانی را به کاترین بیگلو بدهند نه به این آقای جیمز کامرون!

برو به تاريخ:

Short Film News
پایگاه خبری فیلم کوتاه
پندار
بنياد گلشيری
راديو زمانه
قاسم كشكولی